کفتار من برگشتم... 

جانم به قربانتان سلطان... چشمانم کف پایتان... آخر کجا بودید؟ این خادم پیر را چگونه بی خبر ترک کردید؟ 

بس کن کفتار بدجور خسته ام... 

امر بفرمایید تا بفرستم مشت و مالی بدهند و جامی از شراب ناب و هفت ساله

تو چه خبر داری کفتار؟ هیچ شراب نابی دیگه ذهنم رو آروم نمیکنه... بازهم افکار شراب رو مست میکنن... 

قربانتان گردم چرا اینگونه سخن میگویید؟ زیاد در کوچه و بازار بوده اید؟ 

راهی بود کفتار که توش گم شدم... نمیدونم کوچه بود یا بازار... 

پیش مرگتان شوم نامه ای میدادید هرکجا که بودید پیدایتان میکردیم... حداقل سراغی از قصرتان میگرفتید 

کفتار دلم برای روزهای این قصر تنگ شده بود ولی چه کنم که در پیچ و خم روزگار و زندگی بی تاب شدم...  

قربان چرا اینقدر آرام شده اید؟ چرا نمیزنید؟ چرا فریاد نمیکشید؟ چرا آویزان نمیکنید؟ 

گذشت اون روزا که شیر یال داشت...  

ولی علیاحضرت پنگوئن هستید! 

کفتار این ضرب المثل رو شنیدی که میگن کرم از درخته؟ 

خورشید این دیار و قصر متوجه منظورتان نشدم... 

منظورم روشن بود حالا که نمیخوام بد باشم خودت دلت میخواد بخوری و آویزون بشی و... 

منطقیست قربان... دهانم را میبندم... بگویید قربان... 

زندگی عجیب سخت شده... این روزا عجیه الان آروم و لحظه یی دیگه طوفانی... خسته شدم... واقعا دیگه نمیتونم... بدجور راه رو گم کردم... 

قرباااااااااااااااااااااان 

برای امروز بسه کفتار... خسته ام باز صحبت میکنیم  

چشم قربان...

سوار بر موجی شده ای که به ساحل خواهد خورد... بر تخته سنگی عظیم... 

کجا میروی ماهی رویاهای من؟ تو در ساحل میمیری...  

من در ساحل و تو در دریا... من در دریا میمیرم و تو در ساحل... 

بیا جایی را پیدا کنیم که باهم در آنجا بمیریم... 

نمیخواهم دور از هم بیفتیم... نمیخواهم جای اینکه در دریا.. جای اینکه کنار تو بمیرم... نمیواهم به جای دریا در مرداب بمیرم... چه کسی دریا را با مرداب عوض میکند؟ 

کنار تو پوسیدن میارزد به صد بار طراوت در آسمان... 

بفهم... همین... بفهم... کنار تو مردن آرزوی من است... 

از چه مرامیترسانی؟ تو که خود به ساحل زده ای! حال مرا از غرق شدن میترسانی؟ نگو... نگو... نگو...

باد میوزد... پنجره ی اتاقم باز... گویا صورتم خیس است... آیا این باران است؟

از تو چه مانده جز نامی؟ 

جز نامی... جز جسمی که آنرا نیز تاراج کرده یی برای خود نبودنت... 

چه میخواهی از زندگیه جدیدت؟ خود نبودنت را؟  

آن را که با یک تیغ... با یک شاخه گل رز در دستانت بود!؟ پس چه میخواهی؟ عشق؟ یا که یک توهم از عشق؟ یک سایه از آن؟ 

به کجا رسیده یی ای دوست؟ به چه خطی از زندگیت رسیدی که اینقدر درمانده شده ای؟ که حاظری خودت را فدای خود کنی؟ 

امروز تو هرآنچه هستی که او... و تو هرچیزی هستی جز خود... برای چه؟ نمیدانم... کاش درکت میکردم... کاش میفهمیدمت... کاش و صد ای کاش... 

دیشب باز در خواب دیدم انسانی که در انسان نبودن شریک میشد... دیشب در خواب دیدم من را که در بند شاخه های بلند و خار و خاشاک... 

دیشب دیدم که از من جز شیطانی چیزی نخواهد ماند... تمام اینها را دیدم و امروز در تب و تابم که خوشحالم یا که بیمناک؟ 

میدانی چرا؟ چون دیشب من را دیدم... خداوند من را دوست داشته که نشانم داده پس میتوانم منم را اصلاح کنم... ولی تو چه؟ تویی که غرق در او بودنی! تو خودت نیستی که بخواهی عوض شوی... 

دوست من... این را بفهم... درک کن...  

از او بودنت متنفرم... از  اینکه خود نیستی دیگر شبها تا صبح بیدارم... 

--------------------------------- 

پی نوشت 1 : همه چیز آرومه 

پی نوشت 2 : روشنک هم خوبه و مخاطب این مطلب نیست 

پی نوشت 3 : دلم برای اون روزا تنگ شده که توی این وبلاگ مینوشتم... یادش بخیر...

چه حرفایی باهات دارم... واسه گفتن چقدر دیره... 

روزای بی تو طولانی... شبای بی تو دلگیره... 

تو اصلا فکر من نیستی... میون ما یه دیواره... دیگه پرسه زیر بارون منو یادت نمیاره...  

من اینجا توی فکر تو با لبخندی که رفت از یاد... نه تقصیر تو نیست خوبم... غرورم کار دستم داد.. 

چه اشوبی به پا کردی... دلم درگیر رویاته... تصور میکنم هستی... حواسم پیش چشماته... 

تو اصلا فکر من نیستی... میون ما یه دیواره... دیگه پرسه زیر بارون منو یادت نمیاره...   

من اینجا توی فکر تو با لبخندی که رفت از یاد... نه تقصیر تو نیست خوبم... غرورم کار دستم داد..